Nieuwe thuis

Eindelijk ben ik er. Mijn nieuwe huis. Het hok is kleiner dan voorheen. Maar wel minder opgepropt, omdat mijn broertjes en zusjes allemaal wel heel dicht op elkaar zaten. En dan mijn megagrote moeder erbij! Ja, mijn moeder... Ik mis haar wel. 'K heb niet echt afscheid kunnen nemen. Maar ze heeft het vast goed en hoeft me niet te missen. Mijn vader wist toch niets van mijn bestaan af. Hij zat dan wel in een ander hokje tegenover dat van ons, en keek nieuwsgierig rond, maar wist niet dat ik z'n dochtertje was. Het is wennen, bij Pluisje. In de bens zat ik naast een knuffelkonijn. Die  stonk wel een beetje naar Pluisjes' plas, maar ik kon er vriendjes mee worden. De reis was heel eng, ik hield me krampachtig vast aan het dekentje onder mij. En dan die broemende auto, met die grote hobbels! Ik schrok me te pletter. Nu voel ik me veilig. Mijn nieuwe baasje had een vriendin thuis, en trouwens ook nog twee zusjes. Ze begonnen meteen met me te knuffelen. Al die handen die op me af kwamen! Gelukkig aaiden ze heel zachtjes. Toen werd ik op de grond van de kamer gezet, naast Pluisje. Ze schrok van me, had nog nooit zo'n klein konijntje gezien. Ik probeerde met haar te spelen, en likte aan haar snoetje en oortjes. Ook maakte ik blije sprongetjes als een lammetje in een wei, om haar aan het lachen te maken. Maar ze staarde me alleen maar aan en zat stijf op de grond. Toen werden we beiden in het hok gezet. Ik ging het hok verkennen, en merkte een klein holletje op waar ik lekker in kon spelen. Pluisje was intussen iets losser, en nu volgt ze me de hele tijd met grote verbaaste ogen. Ik vind dat wel grappig en hoop dat we beste vriendjes worden. Op dit moment zit ze samen met me in het hok, na te hebben rondgerend in de kamer, en zit ze lekker tegen me aan. Ze heeft zo'n dikke wam, waar ik me lekker in kan duwen. Heerlijk warm. Ja, volgens mij komt het wel goed tussen ons....